Beoordelingen

De onverwachte manier waarop mijn werk mijn angst heeft helpen beheersen


Mijn angst maakt interactie met een vreemde tot een stressvolle en onaangename ervaring, maar winkelkassiers waren vooral problematisch voor mij. Er was iets aan een uniform en positie achter een toonbank dat zelfs een tiener die zijn eerste zomerbaan werkte een intimiderende autoriteitsfiguur maakte.

Ik zou op de een of andere manier het vermogen verliezen om in het register te spreken, mompelend omdat ik oogcontact vermeed en communiceerde via knikken en schouderophalen. Ik gebruikte vrienden en familie als buffer, hetzij door mijn aankopen met die van hen in te schuiven, hen daarna het geld te overhandigen, of gewoon door hen te smeken naast me te staan ​​voor morele steun.

Ik had zelfs dromen over het kunnen nemen van mijn tijd in een winkel, kijken naar wat ik wilde, betalen zonder een paniekaanval te hebben.

Mijn angst voor de kassa betekent dat alleen winkelen bijna onmogelijk was. Ik fantaseerde erover, waarschijnlijk meer dan ik zou moeten toegeven. Ik had zelfs dromen over het kunnen nemen van mijn tijd in een winkel, kijken naar wat ik wilde, betalen zonder een paniekaanval te hebben.

De realiteit was iets anders. Toen ik eindelijk de moed verzamelde om een ​​kleine, onopvallende kringloopwinkel in de buurt van mijn universiteitscampus te betreden, voelde ik alleen maar dat de kassier naar me keek. Ik was de enige klant. Misschien moet ik gaan, Ik bedacht me. Denkt ze dat ik steel? Wat als ik struikel en iets kapot maak?

Je houdt misschien van

OMG Ik kan niet eens - Hoeveel angst is normaal en hoe kunnen millennials het hoofd bieden?

Een andere vrouw kwam binnen, wat de situatie alleen maar erger maakte. Kan ze zien waar ik naar kijk? Vroeg ik me af, terwijl ik naar het shirt in mijn handen keek. Ze beoordelen me erom. Ik kan dit niet voor elkaar krijgen; deze kleur blauw is niet mijn kleur. Ik legde het terug op het rek en verliet de winkel, en besloot te gaan naar binnen was genoeg prestatie - misschien de volgende keer dat ik iets zou kopen.

Twee jaar later, terwijl ik me door interviews bonsde voor alles dat een Engelse graad vereiste (ik voelde dat ik het me niet kon veroorloven om kieskeurig te zijn) en mijn eerste betaaldatum voor studentenleningen naderde, begon ik me tegelijkertijd aan te melden bij kassierbanen bij lokale winkels hopen op en vrezen afwijzing.

Deel op Pinterest

Op mijn eerste dag in de ambachtelijke winkel, trilden mijn handen terwijl ik verandering telde. Ik had het geluk dat de vrouw die me trainde geduldig en begripvol was, omdat alles wat mis kon gaan leek te gebeuren. Ik maakte geen oogcontact met de klanten, vergat te vragen of ze kortingsbonnen hadden en kreeg constant te horen dat ik iets moest zeggen. Meer dan eens sloot ik de geldlade voordat ik wisselgeld uitdeelde, wat betekende dat de manager de code moest invoeren om het te ontgrendelen, terwijl ik langzaam in een plas van schaamte en teleurstelling zakte. Het duurde niet lang voordat ik besefte dat ik het moest vervalsen of ontslagen zou worden.

Het duurde niet lang voordat ik besefte dat ik het moest vervalsen of ontslagen zou worden.

Dus begon ik te doen alsof ik acteerde. Ik heb voor elke klant dezelfde regels onthouden om het gedeelte van een kassier te halen: Hallo hoe gaat het vandaag? Heb je vandaag coupons? Heb je een tas nodig?Soms gleed ik uit en zei dat de regels niet in orde waren. Toen dit gebeurde, zou ik lachen. "Lange dag," zou ik een grapje maken.

Humor is een van mijn grootste coping-mechanismen voor angst; Ik kan een stressvolle sociale situatie veranderen in een middelmatige stand-up routine met precies de juiste hoeveelheid sarcasme en hyperbool indien nodig. Het duurde niet lang om dit in mijn dienst op te nemen. Als de klanten lachten, betekenden ze dat mijn handen niet trilden toen ik hun aankopen scande. Het betekende ook dat ze niet schreeuwden.

Dat was het ergste. Je zou denken dat rationele volwassenen een kassier niet verbaal zouden misbruiken, maar mensen zouden dreigen me te laten ontslaan op een semi-regelmatige basis, meestal over iets waar ik geen controle over heb, zoals een ongeldige coupon. Ik leerde snel dat als mensen bij het begin lachen, ze eerder kleine tegenslagen hebben.

Deel op Pinterest

Toen de weken maanden werden, stopten mijn handen met trillen. Ik probeerde nieuwe grappen op mijn vaste klanten. Sommigen herinnerden zich zelfs mijn naam. Klanten waren niet meer eng; Ik wist wat ik van hen kon verwachten. Ik begon mensen vragen te stellen die verder gingen dan mijn script: over hun sieraden, hun aankopen, hun dagen.

Ik begon mensen vragen te stellen die verder gingen dan mijn script: over hun sieraden, hun aankopen, hun dagen.

Ik hoorde al snel over de tijd die werd doorgebracht in verschillende oorlogen, boeken gepubliceerd, keukens gerenoveerd, bruiloften bijgewoond. Klanten kwamen terug om me foto's van hun projecten te laten zien. Ik woonde een toneelstuk bij in een lokaal kindertheater omdat ik de kostuumontwerper kende, een vaste klant in de winkel. Ze trok mijn aandacht na de voorstelling en zwaaide.

Rond die tijd besefte ik dat ik houd van mensen. Ze zijn grappig, attent en allemaal zo ongelooflijk anders. Iedereen heeft zijn eigen fascinerende verhalen, en het leek erop dat hoe interessanter het verhaal was, hoe meer bereid het was om het te vertellen. Bij elk verhaal dat ik hoorde, leerde ik dat vreemden eigenlijk heel aardig konden zijn in plaats van eng.

Verander dan in andere delen van mijn leven. Toen ik zou gaan winkelen en de monoloog van vragen en onzekerheden op me neerstortte, zou ik tegen mezelf zeggen, Doe alsof je erbij hoort. Doe alsof je hier werkt. En ik heb mijn 'kassierstem' gebruikt wanneer ik belangrijke telefoontjes pleeg of naar een sollicitatiegesprek ga.

Hoewel ik al sinds mijn tienerjaren in en uit therapie was vanwege mijn angst, was werken in de detailhandel een manier om de technieken die ik had geleerd, zoals bewust ademen, in het wild te gebruiken. Omdat het opdook of werd ontslagen, was er geen manier voor mij om eruit te kippen, zoals ik al eerder had gedaan met zoveel potentiële solo-uitjes. Toen ik me op mijn gemak voelde in mijn omgeving, werd werk een veilige plek om te experimenteren, terwijl ik de grenzen van mijn angst verlegde.

Hoewel ik sindsdien ben overgestapt naar een nieuwe baan met een kast, voel ik nog steeds een verwantschap met kassiers. Er is geen beangstigend onbekend meer op de loer achter de toonbank; het onbekende is warm en vertrouwd geworden. Werken in de detailhandel had zeker zijn nadelen, maar ik kijk met veel plezier terug op mijn ervaring vanwege de manier waarop ik hierdoor zelfverzekerder en veiliger werd. Hoewel ik weet dat vuurproef niet het beste is voor iedereen, was de sociale onderdompeling oneindig veel beter voor mijn angst dan wat therapie alleen kon bieden.

Bekijk de video: Balbal Vista op de latten (September 2020).